بعضی احوال را نمی شود تعریف کرد 
نه به کلام می آیند نه به قلم 
گاهی بغضی می شوند که باید سر غرور در خود فرو برد
ویترین همه این احوالات همان لبخندی تلخی است که در تنهایی جلوی آینه به خود می زنی